donderdag 26 maart 2020

Oma wist het beter.

Ik heb geen hekel aan huishoudelijke klusjes. Of aan klusjes in de tuin. Ze zijn hoogstens wat saai, maar daarvoor heb ik sinds een tijdje een mooie oplossing. Stoytell. Sinds ik daarop ben geabonneerd zijn mijn telefoon en mijn oordopjes mijn trouwe metgezellen tijdens de dag.

Had ik eerst nog oordopjes met een draadje en zo'n ding om m'n arm waar m'n telefoon in ging, sinds de kerst heb ik van die draadloze. 's ochtends, na het ontbijt doe ik die dingen in, ik stop mijn telefoon in m'n jaszak en Boris staat al naast mij. Want ook tijdens het wandelen luister ik graag naar een boek.






Zo ook vorige week. We hebben niet ver van ons huis een mooi gebiedje, compleet met plukbos, waar we heerlijk kunnen lopen. Ook is daar vlakbij een hondenspeelwei. Ik wandelde daar, met geluid en liet Boris even spelen in de wei. Toen ik verder liep realiseerde ik me dat ik even klaar was met de "herrie". Ik deed de dopjes uit en stopte ze in mijn jaszak, verder lopend en genietend van de rust en de vogeltjes.

's middags ging ik nog even in de tuin aan het werk. Onkruid trekken, blad opruimen, moestuin omspitten, dat soort klusjes. En toen Jan thuiskwam met 2 pakketten van toogoodtogo ging ik naar binnen waar we de paketten deelden. Waarna ik nog even snel een pakket naar mijn ouders bracht.

's avonds, toen ik mijn puzzel (ook alweer zo'n leuke bezigheid momenteel) op de tafel uitrolde en ik het doosje van m'n dopjes opende kreeg ik de schrik. Ze zaten er niet in!

Ik ben best wel van relax, het komt allemaal wel goed. Maar als ik iets kwijt ben krijg ik de kriebels. Ik verander dan in een soort Miss Marple. Ging in mijn hoofd na wat ik allemaal gedaan had die dag. En realiseerde me tegelijkertijd  dat ik soms wat warrig ben. Dan vind ik m'n jas terug aan het sleutelrek, m'n sleutels in de kelder, dat soort dingen. Wat nu dus betekende dat die oordopjes overal konden zijn..

Nadenken en zoeken dus. Overal, tot in de koelkast aan toe. Jan had mij intussen alweer eens verteld dat ik niet zoeken moest. "Mijn oma zei altijd:"Niet zoeken, het komt vanzelf weer terecht!"" zei hij gelaten. Meestal heeft ie daarin groot gelijk, maar het zat me toch niks lekker.

Misschien had Boris die dingen wel ingeslikt, zoals je gisteren misschien wel gelezen hebt zou dat gemakkelijk kunnen bij hem! En 's avonds laat realiseerde ik me nog dat ik wat plastic zakjes in de oranje container had gegooid. Zaten ze daar dan misschien in??

De volgende morgen hing ik op de kop in de container. Maar nee, helaas. En toen ik Boris uit ging laten nam ik voor de zekerheid zakjes mee. Beetje platdrukken nadat ik ze gevuld had maakte duidelijk dat hij de dopjes ook niet had ingeslikt. (handen wassen moet je nu toch honderd keer per dag, dus ach..)

Gelaten begon ik toch maar weer eens in de tuin. Jan had gelukkig nog oude oordopjes opgediept uit de lade en ik luisterde vrolijk (nou ja..) m'n verhaal verder. Weer een stukje tuin af. Mooi. Het blad ging op het blik en ik opende de groene container. Zelfs daar keek ik toch voor de zekerheid even in. En wat denk je? Twee oordopjes, keurig bovenop een bedje van droge bladeren! Jan had weer eens gelijk. Of nou ja, eigenlijk zijn oma. Niet zoeken dus, dingen komen vanzelf weer terug :))

3 opmerkingen:

  1. Heel herkenbaar. Helaas. Maar ook wel grappig.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Datzelfde heb ik ooit eens gehad met mijn autosleutels. En ook al zei ik tegen mezelf dat ik ze wel terug zou vinden, ik bleef stiekem zoeken. Uiteindelijk vond ik ze een dag later terug in een la waar ik even snel iets uitgehaald had en toen blijkbaar mijn sleutels ingelegd had. Dus zoeken is zinloos, maar wel lastig af te leren.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Oh wauw! Wat fijn dat je ze terug gevonden hebt! En op zo'n wonderlijke plek.

    BeantwoordenVerwijderen