dinsdag 14 april 2020

Winkelen.

Winkelen. Tja, ik ben er eigenlijk niet echt een fan van. Vind het wel heel gezellig om samen met mijn dochters een dagje de stad in te gaan, maar dan meer om bij te kletsen. Zelf koop ik dan maar weinig. Als ik echt kleding nodig heb doe ik dat het liefst alleen.

Momenteel laat ik de winkels links liggen. Jan deed tot vorige week dinsdag de boodschappen. Die dag kwam hij na zich gedoucht te hebben weer richting slaapkamer en vertelde mij daar niet echt lekker te zijn. "Een grieperig gevoel, wat hoofdpijn en mijn neus loopt." Bij mij gingen alle alarmbellen rinkelen. Of hij toch nog naar z'n werk moest gaan, vroeg hij zich af. Begrijpelijk, Jan is niet van het thuisblijven op zo'n moment. Maar in deze tijd ligt dat toch wel even heel anders. 

Ik ben van het praktische. Het bed werd verschoond, het huis kreeg nog maar eens een flink sopje en de deurklinken en wc en badkamer werden nog maar eens met wat bleek extra gedaan. En ook meteen vroeg ik me af hoe ik het nou met Boris moest regelen, dat beest moet toch 3 keer per dag uitgelaten worden.. Maar na ge-apt te hebben met de kinderen vertelde Fleur me dat als Jan geen koorts had, ik er nog wel uit mocht. Pff..

Dus ik liet Boris uit, zoals gewoonlijk mensen met een grote boog omzeilend. Voelde sowieso al goed, maar nu extra. Het leventje ging z'n gang verder. Jan bleek achteraf gelukkig niet erg ziek, hoogstens wat verkouden. Hij is vanaf vandaag weer naar zijn werk vertrokken. 

Alleen de boodschappen, dat was even een dingetje. Jan deed die dus. Maar hoe nu? De laptop werd opengeslagen en we kwamen al snel tot de conclusie dat de supermarkten in ons dorp geen bezorgmomenten meer te bieden hadden tot de Pasen. Gelukkig in een dorp verder wel. Account aangemaakt, en de volgende dag werden de boodschappen op het afgesproken tijdstip bezorgd. Hoe ideaal! 

Het enige nadeel van zo boodschappen doen is het feit dat je vergeten dingen niet opmerkt zoals als je rondloopt in de winkel. Ik had een huzarensalade in gedachte bij de barbecue, maar helaas. Zondag, toen ik de benodigdheden uit de koelkast trok, greep ik mis.. Hoe nu? 

Zelf maken dus maar! Ik struinde in koelkast en kelder naar de ingrediënten en kijk hier:






Genoeg om een geïmproviseerde old skool huzarensalade van te maken. Wat koken, aanbakken, in blokjes snijden en mengen en klaar. Hij smaakte nog heerlijk ook!






Boris vond , zoals gewoonlijk, de bedrijvigheid in de keuken ook heel interessant. Altijd spannend of er misschien per ongeluk iets valt. Maar, toen ik omkeek, zag ik hem zo liggen:






Schooien is soms nog best vermoeiend ;)

6 opmerkingen:

  1. Gelukkig dat Jan niet geveld werd door de Corona, zoiets denk je in deze tijd al gauw

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Gelukkig heeft je man een onschuldige griep. Je moet er toch niet aan denken...
    Ik laat alleen Rosa uit en ga naar AH. Verder kom ik nergens.
    Zie ik daar een zwarte labrador? :-D Geen wonder dat-ie graag in de buurt van de keuken ligt. Het zijn uitstekende stofzuigers wanneer je iets eetbaars laat vallen. Rosa is er een kei in maar ze weet dat ze tijdens het eten bereiden niet in de keuken mag komen.
    Lieve groet.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Boris is een donkerbruine kruising labrador/heidewachtel. Maar met het eetgedrag van een Labrador 😁

      Verwijderen
  3. Oh schrikken van je man, maar gelukkig was het snel over!

    BeantwoordenVerwijderen